GELECEĞE IŞIK TUTAN ALEVİLİK -2

Alevilik…

Kökü mazide, özü hakikatte, yönü insanda olan bir yol…

Bu yolun en temel direklerinden biri ise tartışmasız biçimde Hz. Ali sevgisi ve Ehl-i Beyt bağlılığıdır.

Çünkü Alevilik, sadece bir düşünce sistemi değil; aynı zamanda bir yol erkânı, bir hakikat çizgisidir. Bu çizginin mihenk taşı ise Hakk–Muhammed–Ali anlayışıdır.

Bu anlayış; ayrılığı değil birliği, şekli değil özü, lafı değil hakikati esas alır.

Ve bu yolun izini sürenler için On İki İmam sadece tarihsel şahsiyetler değil; aynı zamanda zulme karşı direnişin, sabrın, ilmin ve adaletin yaşayan sembolleridir.

Kerbela’da susuz bırakılan sadece bedenler değildi…

Orada sınanan, insanlığın vicdanıydı.

İşte Alevilik, o vicdanın tarafında olmanın adıdır.

Mazlumun yanında, zalimin karşısında durmanın adıdır.

Bugün bazı çevrelerce dile getirilen ve “Ali’siz Alevilik” gibi yaklaşımlarla ifade edilen düşünceler, bu kadim yolun özüne aykırı bir yön arayışıdır.

Bu tür yaklaşımlar; Aleviliği tarihinden, köklerinden ve inanç bütünlüğünden koparma çabasıdır.

Açık konuşmak gerekir:

Hz. Ali’yi yok sayarak Alevilik tarif edilemez.

Ehli Beyt’i dışlayarak bu yol yürünemez.

On İki İmam’ın rehberliği olmadan bu erkân yaşatılamaz.

Bu, bir tercih meselesi değil;

Bu, inancın özüdür.

Elbette herkes düşüncesini ifade etmekte özgürdür.

Ancak bir inancı, kendi köklerinden kopararak yeniden tanımlamak; o inanca hizmet etmek değil, onu parçalamaktır.

Bizler bu yolu;

Ne modaya göre,

Ne siyasete göre,

Ne de günübirlik tartışmalara göre şekillendiririz.

Bizim yolumuz bellidir:

Hakk’tan gelir, hakikate yürür.

Bu nedenle bizler;

İnancımızı marjinalleştirmek isteyenlere karşı,

İçini boşaltmaya çalışanlara karşı,

Onu sadece kültürel bir folklor unsuru hâline indirgemek isteyenlere karşı

net bir duruş sergileriz.

Çünkü Alevilik; sadece semah dönmek, sadece deyiş söylemek değildir.

Alevilik; bir duruştur, bir ahlâktır, bir yaşam biçimidir.

Bu yolun talipleri olarak bizler;

Hz. Ali’nin adaletini,

Ehl-i Beyt’in sevgisini,

On İki İmam’ın direncini

yolumuza rehber edinmişizdir.

Ve bu yolda yürürken;

Ne kimseyi ötekileştiririz,

Ne de inancımızın özünden taviz veririz.

Alevilik; hoşgörüdür, ama kimliksizleşmek değildir.

Alevilik; sevgidir, ama köksüzlük değildir.

Alevilik; birliktir, ama özünü inkâr etmek hiç değildir.

Bugün yapılması gereken;

Bu kadim yolu tartışma konusu yapmak değil,

Onu doğru anlamak ve doğru anlatmaktır.

Genç nesillere düşen ise;

Bu yolu sadece sözle değil, yaşayarak öğrenmektir.

Çünkü Alevilik kitaplardan önce gönüllerde yazılır.

Ve bizler biliyoruz ki;

Bu yol kolay bir yol değildir.

Ama, hak yoludur.

Ama, doğru yoldur.

Ama, kadim bir yoldur.

Son söz niyetine:

Bizler;

Hakk–Muhammed–Ali yolundan,

Ehl-i Beyt sevgisinden,

On İki İmam izinden

asla vazgeçmeyeceğiz.

İnancımızı;

Düne sadık,

Bugüne bilinçli,

Yarına umutla taşıyacağız.

Çünkü biz biliyoruz ki;

Kökü derin olanın,

Yolu uzun olur…