TÜRKİYE’DE ALEVİ SORUNU MU, KÜRT SORUNU MU, YOKSA TÜRKLERİN SORUNU MU VAR?

Türkiye'de yıllardır aynı tartışmaları yapıyoruz. Alevi sorunu, Kürt sorunu, Türklerin sorunları…

Peki, hiç kendimize şu soruyu sorduk mu?

Türkiye'de gerçekten halkların, inançların ve kimliklerin mi sorunu var, yoksa bütün vatandaşlarına eşit yaklaşmakta zorlanan bir sistemin mi?
Aleviler bu ülkenin asli unsurlarındandır. Yüzyıllardır bu topraklarda inançlarını, kültürlerini ve geleneklerini yaşatmaya çalışıyorlar. Talepleri ise açık: İnançlarına saygı gösterilmesi, cemevlerinin ibadethane olarak tanınması ve eşit yurttaşlık haklarının eksiksiz uygulanması.
Kürt vatandaşlarımızın da kendi dillerini, kültürlerini ve kimliklerini yaşatma konusunda beklentileri ve talepleri vardır. Bu taleplerin demokratik hukuk devleti içerisinde konuşulması, toplumsal barış açısından önemlidir.

Peki, Türklerin sorunu yok mu?

Elbette var!

Bugün geçim sıkıntısı yaşayan, çocuğunun geleceğinden endişe eden, emekli maaşıyla ay sonunu getiremeyen, işsizlikle mücadele eden milyonlarca insanımızın sorunları da var. Üstelik bu sıkıntılar yalnızca Türklerin değil; Alevilerin, Sünnilerin, Kürtlerin ve toplumun bütün kesimlerinin ortak sorunlarıdır.
O hâlde meseleye yalnızca etnik kimlik ve inanç penceresinden bakmak yeterli değildir.
Türkiye Cumhuriyeti hepimizin ortak vatanıdır. Devletin görevi bir kimliği diğerinden üstün tutmak değil, bütün vatandaşlarının hukukunu korumaktır.
Anayasamızın eşitlik ilkesi de bunu gerektirir.

Unutmayalım ki Alevi olmak bir sorun değildir. Kürt olmak bir sorun değildir. Türk olmak zaten bir sorun değildir.
Sorun, insanların kimlikleri ve inançları nedeniyle kendilerini dışlanmış veya eşit haklardan yoksun hissetmeleridir.
Bize düşen, birbirimizin kimliğini sorgulamak değil, birbirimizin hakkına saygı göstermektir.
Siyaset kurumu da artık toplumu ayrıştıran tartışmalardan çok, vatandaşların ortak sorunlarına çözüm üretmeye odaklanmalıdır.
Çünkü açlığın, yoksulluğun, işsizliğin, adaletsizliğin ne mezhebi ne de etnik kimliği vardır.
Hacı Bektaş-ı Veli'nin insanı merkeze alan düşüncesinden hareketle söyleyelim:
Bir ülkede insanlar birbirlerinin farklılıklarına saygı gösteriyor, eşit haklarla yaşıyor ve geleceğe güvenle bakabiliyorsa gerçek toplumsal huzur da orada başlar.

Son sözüm şudur:

Türkiye'nin ihtiyacı yeni ayrılıklar yaratmak değil, mevcut sorunları adaletle çözmektir.
Mesele Türk, Kürt, Alevi veya Sünni meselesi olmanın ötesinde; demokrasi, hukuk, ekonomik refah ve eşit yurttaşlık meselesidir.
Çünkü bu vatan hepimizin, bu devlet hepimizin, bu Cumhuriyet hepimizin!